Hüseyn Cavid - İblis/İkinci pərdə (II hissə)

A r i f 
 
(yarıya qədər içər. Yüz-gözünü bürüşdürür) 
 
Eyvah, nə dəhşət, yahu! 
Su deyil, səmli bir atəşdir bu. 
 
İ b l i s 
 
(başqa bir şüşədən böyük bir qədəh dolusu ərğəvani şərab verir) 
 
Bu fəqət tatlıdır, al iç! 
 
A r i f 
 
Nədir o? 
 
İ b l i s 
 
İç də baq, sonra duyarsın nə imiş, 
Ən gözəl töhfə, keşiş göndərmiş... 
 
A r i f 
 
(bir qədər içər, qədəhi məmnun və nəş’əli bir baqışla süzərək) 
 
Ah əvət, sanki şəfəq dalğalı nur... 
 
(içib bitirdikdən sonra, niyaz ilə) 
 
Şimdi Rə’nayı çağırsan nə olur? 
 
İ b l i s 
 
Onu sən pəkmi sevərsin? 
 
A r i f 
 
(cibindən bir cığara çıqarır) 
 
Sorma, 
Sızlayan könlümə atəş vurma!  
 
(İblis cığarayı atəşlər) 
 
Ta çocuqkən seviyordum onu bən. 
 
İ b l i s 
 
(qapıya işarətlə) 
 
Gəliyor iştə o gülqönçə dəhən. 
 
A r i f 
 
Ah aman, halı nasıl hüznavər, 
Gözlərindən saçılır şimşəklər. 
 
R ə’ n a 
 
(əlində bir qaç parça kağız daxil olur, heyrətlə) 
 
Arif, Arif! Nə için gəldin sən? 
 
A r i f 
 
Sorma bəndən, onu sor qəlbindən. 
 
İ b l i s 
 
Şu kağızlar nə içindir, yavrum? 
 
R ə’ n a 
 
Onu bunlar edəcəkdir məhkum. 
 
A r i f 
 
Əcəba, kimdir o xain, miskin? 
 
R ə’ n a 
 
Səncə pək bəlli hərif: İbn Yəmin. 
 
A r i f 
 
(kağızları göz ucilə süzərək) 
 
Şu xəyanətləri sən əvvəldən 
Biliyorkən susuyordun, bu nədən? 
 
R ə’ n a 
 
Bəni qandırdı da sandım o dəni, 
Bulur əlbət babamın qatilini, 
Sonra baqdım ki, o bir başqa səfil!.. 
 
A r i f 
 
(ətrafa) 
 
Bəlkə həp kəndisi cani, qatil... 
 
(Rə’nayə) 
 
Bana ver onları, Rə’na! Bana ver. 
 
(kağızları almaq istər) 
 
R ə’ n a 
 
(İblisi göstərir) 
 
Hələ səbr et baqalım bir bu nə der. 
 
İ b l i s 
 
Ver, əvət, ver, o nə lazımsa yapar. 
 
A r i f 
 
Bana ver, şimdi o azğın canavar, 
Bulur əlbəttə cəza, qurtulamaz. 
 
(kağızları alır, sür’ətli adımlarla gəldiyi qapıdan çıqar) 
 
R ə’ n a 
 
(müztərib) 
 
Ah, lakin o hərif pək qurnaz... 
 
İ b l i s 
 
Hiç təlaş etmə, quzum, dinlə bəni, 
İki bildik soruyorlardı səni... 
 
R ə’ n a 
 
(sözünü kəsərək) 
 
Kimdi onlar? 
 
İ b l i s 
 
Biri olduqca yigit, 
Vasif ismində gözəl bir zabit. 
 
R ə’ n a 
 
(şad və və məmnun) 
 
Ah, gerçəkmi bu söz? 
 
İ b l i s 
 
Pək gerçək, 
Bana söz verdi, əmin ol, gələcək. 
 
İ b n Y ə m i n 
 
(daxil olur, İblisə) 
 
Əcəba sevgili Rə’na nə diyor? 
 
İ b l i s 
 
Bəyim, izhari-məsərrət ediyor. 
 
İ b n Y ə m i n 
 
(İblisin omuzunu oqşayaraq) 
 
Xeyli məmnunim, əzizim, səndən. 
 
R ə’ n a 
 
(kinayəli və acı təbəssümlə) 
 
Xəstəyə baqmaq için gəlmiş ikən, 
Bir ziyafətdə bulunmaq nə tuhaf! 
 
İ b n Y ə m i n 
 
Yoqmudur səndə, gülüm, hiç insaf!? 
Yaralı əskərə baqmaqsa məram, 
Əskərim bən də, böyük həm də yaram, 
Yar da aç, qəlbimə baq, sonra inan, 
Çünki hala aqıyor, kəsmədi qan. 
 
R ə’ n a 
 
(məhzun) 
 
Ah, təmin ediyordun da bəni; 
Bulacaqdın babamın qatilini. 
 
İ b l i s 
 
O da mümkün, o da mümkün, Rə’na! 
Bir düşün, bən nə dedim şimdi sana? 
Həp sevin, gül, mələyim, çünki bu gün 
Ələ düşməz... nə səadətli dügün!.. 
 
(mə’nalı qəhqəhə) 
 
Ç a v u ş 
 
(daxil olur) 
 
Gəliyor iştə misafirlərimiz. 
 
İ b n Y ə m i n 
 
(Rə’nayə) 
 
Get, gülüm, sonra məhəbbət edəriz. 
 
(Misafirləri qarşılamaq için qarşıki qapıdan çıqar). 
 
İ b l i s 
 
(Rə’nayə) 
 
Hiç məraq etmə, əmin ol, o bənim 
Ən itaətli qulumdur daim. 
Durma get, bəklə də fürsət dəmini, 
Bəlkə rö’yadə görür bir də səni. 
 
İstehzalı qəhqəhə... Rə’na sağ qapıdan çıqar. İbn Yəmin ilə bərabər V a s i f , arqadaşı və iki-üç zabit daxil olurlar. 
 
İ b n Y ə m i n 
 
(öndə olaraq tatlı qəhqəhələrlə) 
 
Hay, hay, buyurun, nə xoş təsadüf! 
 
(Vasiflə küçük zabiti misafirlərinə göstərir) 
 
Bir arqadaşımdır iştə Vasif, 
Aylarca əgərçi ayrı düşdük, 
Qismət bu, yenə bu gün görüşdük.  
 
V a s i f 
 
(İbn Yəminə) 
 
Xoşbaxt olaraq ziyarətindən 
Könlüm nə qədər sevindi, bilsən! 
 
İ b n Y ə m i n 
 
(misafirlərə) 
 
Bən hərb ediyorkən ordumuzda 
Gördümsə beş-on sevimli sima, 
Vasif, şu könüllü, şanlı zabit 
Bir yıldıza bənziyordu sabit. 
 
B i r i n c i z a b i t 
 
Dünyayı saran şu qanlı qavğa 
Bir xeyli yigitlər etdi peyda; 
Yoq şübhə, bu dürlü nevcavanlar 
Olduqca dəyərli qəhrəmanlar. 
 
İ b n Y ə m i n 
 
Qavğada qolay müvəffəq olmaq, 
Tale və cəsarət olsun ancaq. 
 
Otururlar. 

(III hissə)