Abdulla Paşa Canızadə - Abdulla Canızadə Aşıq Valehə

Ey Səfi, şahi-Nəcəf evi sənə məskən ikən,
Niyə ol ruzəni tərk etdin əgər adəm idin. 
Olmadı gün kimi yarın sərikuyində yerin,
Sən məgər ol vəfa bəzminə naməhrəm idin:
Süst rayin səni məhrumi-visal etməz idi. 
Rəhi eşq içrə əgər sabiti müstəhkəm idin,
Qürb övlad-Əlidir səbəbi rəhməti-həqq. 
Sən bu mənada məgər cahili la-iələm idin. 
Kəfin əshabını tərk etmədi, sək, bir saət
Sən ki, insan idin, axmaq, məgər onda kəm idin?
Müstəqit olsaydı eşqilə təbin daim,
Həqətək dərgahi-mövlada bəsi möhkəm idin. 
Dəsti- ixlas ilə canan ətəyin tutsaydın,
Şərəfi rütbədə sultan hamu-aləm idin. 
Qənbəra, Valehi, tən etmə ki, bəc biqəmdir. 
Sən dəxi cahil əgər olsaydın, biqəm idin.