Rəcaizadə Mahmud Əkrəm - Ah, Nicat

Rəcaizadə Mahmud Əkrəm - Ah, Nicat

Həsrət meni çayır-çayır yaxarkən,
Bədənimdə buzdan bir el yürüyür.
Xəyalına çılğın-çılğın baxarken,
Qapanası gözümü qan bürüyür.
Dağda, qırda rast gelirsəm bir dərə
Göz yaşlanm axıdaraq çağlaram.
Yollardakı ufaq-ufaq izlərə
Səni sanıb, baxar-baxar ağlaram.
Güneş gülər, quşlar nçar havada,
Oyanırlar nazlı-nazlı çiçəklər.
Yalnızmısan o qaranlıq yuvada 
Yoxmu səni bir özləyər, bir bəklər?
" Can iştərkən hesret oduyla yansrn 
Varlıq məni əlil-elil süıüyür.
Bu qayğıya ürək nasıl dayansın? 
Bedənciyin torpaqlarda çürüyür.
Bu aynhq menə yaman geldi pək 
Ruhum xəstə, qınq qolum-qanadtm
v „ Ya gəl mənə, ya oraya məni çək
Gözüm nuru, oğlancığım, Nicatım!